Aan de ingang en zuidgevel van de kerk kondigt een bord - met de logo's van 'christenen in brugge 2002' en 'Brugge culturele hoofdstad 2002' - het YOT project aan.
YOT wil in de Magdalenakerk:
een rustplek voor al wie passeert
een ontmoetingsplek in contact met de aanliggende tuin
een verwijlplek op de weg van de zoekenden
een bidplek voor de gelovigen
een vieringsplek bij grote levensmomenten
een plek voor kunstige beleving van spiritualiteit
een plek zonder geweld.
De hele YOT-bijdrage staat in het teken van de geweldloosheid, een brandende opgave in deze tijd. Voor christenen geeft het leven en sterven van Christus - een verhaal van allesoverwinnende liefde - het ultieme antwoord aan.
De ingangspartij wordt van de eigenlijke belevingsruimte gescheiden door een geleidewand, die even het (vrijblijvend) visueel moment van het binnentreden wil vasthouden maar ook de aanzet wil zijn voor een ingetogen en betrokken wandeling langs het omlopend verhalenpad. De wand kan eventueel een kleine gelegenheidsexpositie bevatten.
Het grote kader boven de communiebank wil in de eerste plaats een open venster betekenen naar een overkant, vanuit de tuin naar het/de Andere en omgekeerd. Het vormt de ruimtelijke onderscheiding tussen de openbare "tuin" en de intiemere vergaderplaats van gelovigen, die hier hun eigen vaste plaats hebben voor de weekendvieringen. Bij plechtigheden van grotere allure, waar meer volk op afkomt of waarin dynamische fazes zijn ingebouwd, kan het ritueel nog in de overige kerkruimte worden uitgebreid. Het kader bevat een neerlaatbaar projectiescherm dat aan beide zijden bruikbaar is voor de weergave van beeld en/of tekst.
De grondgedachte van de inrichting is de zelfbetrokken en statische ruimteopvatting te veranderen in een dynamische uitwisseling van de binnen- en buitensfeer. Wie de kerk binnentreedt brengt zijn omgeving en zijn leven mee in een soort binnentuin, analogisch opgebouwd met het omgevend park met zijn vijver, aanplant en wandelpaden. Zo is er een centraal "symboolvlak", een aansluitend plateau met verwijlelementen, opstijgende pijlers en een omlopende circulatie. Het geheel wil tot rust, beschouwing, mentale speelsheid en verhalen over mens-zijn uitnodigen.
Het open plein is de ontmoetingsplek in de kerk voor vieringen. Hier komen tijdelijke installaties tot hun recht.
Achteraan in het centrale meubel geven zeven lichtkranten kleine boodschappen weer.
In het wandel- of verhalenpad dat door de zijbeuken loopt kunnen de polychrome beelden van de oude kruisweg aanleiding geven tot het aanbrengen van hedendaagse kunstwerken die allerlei actuele thema's op eigen wijze waarneembaar maken. De zijbeuken richten zich uiteraard ook naar het middenplateau om van hieruit de gebeurtenissen daarop te volgen en eraan deel te nemen.
De O-wand is de afsluiter van het verhalenpad. O staat voor de uitroep van verwondering en is de initiaal van oorsprong en overgave. Hier wordt de herinnering bewaard aan hen die hier in geloof begonnen zijn, de gedoopten met hun aardse bestaan, de overledenen met hun eeuwig leven.
Achter het smeedijzeren hekken van de vroegere doopkapel zoekt YOT een antwoord op de vraag naar een ruimte voor devotie en stil gebed.
Via een deur rechts van het Sint-Jozefsaltaar komt men in een sas dat zowel toegang geeft tot het aanliggend park als naar de weekkapel voor vieringen in beperkte kring. In het sas heeft kunstenaar en kaligraaf Brody Neuenschwander een doorgangsinstallatie opgesteld met gevoelige zwanenveren. Schrijfpennen die bij het passeren het "zijn" van de bezoeker vastleggen. Zo laat iedereen in de tijd en de ruimte van deze kerk een onzichtbaar spoor na.
Door langs deze ingang de kerk te betreden stel je al een klein ritueel. Door de luchtverplaatsing bewegen de zwaneveren en daarmee beweegt, verandert en leeft het gebouw.